Afgelopen nacht ging op YouTube de eerste 'user generated' film ooit in première. Tachtigduizend mensen over de hele wereld stuurden filmpjes in die ze maakten op 24 juli 2010. Twee Hollywood-regisseurs maakten er 'Life In A Day' van.
screenshot Life in a Day (YouTube)
Filmmakers Ridley Scott (Robin Hood) en Kevin MacDonald (Last King of Scotland) hadden YouTube-gebruikers gevraagd op 24 juli een moment uit hun leven vast te leggen en te uploaden. Iedereen die meedeed had precies 24 uur om zijn leven vast te leggen. Dit mocht van alles zijn, van begrafenissen tot verjaardagsfeestjes. Maar ook dagelijkse gebeurtenissen zoals een werkdag of een ritje naar de winkel.
Na 24 juli kwamen er zo'n 80.000 inzendingen binnen, bestaande uit meer dan 4.500 uur aan videobeelden. Het team van de regisseurs ging door alle filmpjes en selecteerde zo'n 100-200 uur aan materiaal. Met deze beelden maakten MacDonald en Scott een verhaal voor de uiteindelijke film, die negentig minuten duurt.
Voor degenen die Basta niet kennen: op maandagavond, rond 21.00 uur op Belgie.
Vier heren 'onderzoeken' de procedures van bepaalde organisaties, zoals in deze aflevering Sabam, de Belgische Buma-Stemra. Het levert hilarische televisie op. Had na de aflevering spierpijn in mijn kaken van het lachen :)
Kijk maar eens op YouTube en vind nog meer werk van deze vier cabaratiers.
Met de cursus 23 Dingen blog ik over 'nieuwe' toepassingen, trends etc. Vandaag kreeg ik via LinkedIn, van mijn voormalige baas, een link doorgestuurd van iets uit mijn verleden.... Hij heeft in 1998 opnames gemaakt van mij en mijn collega's bij Start tijdens de kerstperiode. Ik heb even getwijfeld of ik dit filmpje op mijn blog zou gaan zetten, maar ach, ik ben bijna niet veranderd....., dus waarom niet!
Opdracht van deze week zijn de boekensites Library Thing (en Dizzie). Deze sites 'vervangen' voor een deel de leesgroepen die periodiek bijeenkomen in de huiskamer. Nou ja...??!!? Het is toch wel wat anders, maar je kunt informatie, recensies etc vinden, dus eigenlijk zoiets als onze Sirkwy.
Library Thing zou misschien wat kunnen zijn voor mijn eigen boekenkast, maar van Andrys begreep ik dat je 'slechts' 200 boeken mag plaatsen, meer boeken betekent een betaald account. Dan kom ik er niet met onze 45-50 meter aan boeken.
Ik heb me bij deze opdracht geconcentreerd op Dizzie. Had er wel eens van gehoord, maar heb nu de tijd genomen om meer te weten te komen. De cijfers (13540 auteurs, 30524 boeken, 12830 reacties etc) liegen er niet om. Als je iets wilt weten over een (recent) boek, dan kun je op deze site van alles vinden. Ik heb ingelogd onder het account van 23-dingen en wilde de 'top-10' verfriezen, maar alle titels die ik invulde, Fries of de vertaling daarvan, gaven geen resultaat.
Swarte Ingels
Aldus... de stoute schoenen aan en Swarte Ingels van Willem Schoorstra toegevoegd. De informatie heb ik van de Friese Dizzie, Sirkwy, 'geleend'. Of het boek 'geaccepteerd' gaat worden, is nog niet bekend. Voor de mensen met goede ogen, in de groene balk bovenaan het plaatje staat dat het boek 'in de wachtrij staat'. Het invoeren van een boek is heel simpel. Alleen liep ik vast bij de taalkeuze. Fries was niet één van de opties, dus heb ik maar Nederlands ingevuld. Binnenkort maar eens kijken of het boek terug te vinden is op de site. Wordt vervolgd.
Ik heb Sirkwy al even genoemd. Sirkwy is dè site voor de Friese literatuur. Met net als op Dizzie informatie over boeken, auteurs, recensies en reacties. Echter 'onze' site vind ik persoonlijk een stuk saaier en jammer dat je niet een netwerk opbouwt met leden/vrienden. Onze site is wel web2.0, maar kleinschaliger. Als je een 'vriendenkring' opbouwt op het internet met liefhebbers voor de Friese boeken, kun je daar wellicht ook 'ontmoetingsbijeenkomsten' voor organiseren over een bepaald Fries boek......
Het boek ‘In Statu Nascendi’ is het vierde boek van schrijver Bert Blase en het eerste boek van uitgeverij Publièra Publishers. Het verhaal gaat verder dan het boek alleen: er is een website waar je nog meer informatie kunt vinden, zodat je het boek nog intenser beleeft. In gesprek met Michiel Bom, uitgever van het boek. In gesprek met Michiel Bom, uitgever Publièra Publishers.
Wat is het?
“Het boek ‘In Statu Nascendi’ is een meeslepende familiegeschiedenis die uitstijgt boven het format van het papieren boek. Naast het boek is namelijk een website ontwikkeld met foto’s, muziek- en videofragmenten die als ‘ankerpunten’ kunnen tijdens of na het lezen van het verhaal. Op deze website vind je ook aanvullende informatie over de schrijver en zijn blog naar aanleiding van de reacties op Twitter.”
Waarom dit initiatief?
“Deze manier van uitgeven van In Statu Nascendi mag gezien worden als een experiment waarmee we willen laten zien dat er zoveel meer kan met een literaire roman. Schrijvers en uitgevers maken nog nauwelijks gebruik van crossmediale technieken om hun ‘titel’ meer inhoud te geven en daadwerkelijk als een ‘brand’ in de markt te zetten. In dat opzicht lijkt de literaire uitgeverij een beetje op het laatste bastion waar nog vooral in ‘print’ wordt gedacht. Met In Statu Nascendi treden we een beetje buiten de platgetreden paden van de literaire uitgeverij en proberen enkele aanzetten tot vernieuwing te geven met dit multimediale ‘belevingsboek’.”
Hoe werkt het?
“De kern is nog steeds dat het gaat om een goed boek van schrijver Bert Blase dat in de betere boekhandel en via de website verkrijgbaar is. Maar op de cover wordt met een QR Code al verwezen naar de website zodat de (potentiële) koper al direct in de gaten krijgt dat hij meer koopt dan een boek. In Nederland lopen al meer dan twee miljoen smartphone gebruikers met QR Readers rond en geen uitgever die er al gebruik van maakt. In de tekst wordt met subtiele hyperlinks verwezen naar foto’s, en muziek- en videofragmenten op de website die als ‘ankerpunten’ kunnen dienen voor de lezer. Via deze hyperlinks kan je direct de aangegeven fragmenten starten. Een selectie van de foto’s is tevens opgenomen als fotokatern.
Op de website wordt ook een blog bijgehouden door Bert Blase waarin hij reageert op de reacties van lezers. Lezers worden namelijk actief aangemoedigd om via twitter te reageren op het boek (#Instatu) en/of direct met de schrijver in contact te treden (@BertBlase). Daarmee hopen we ook de drempel om in contact te treden met de schrijver aanzienlijk te verlagen.
In Statu Nascendi is natuurlijk ook beschikbaar als eBook en iBook (EPUB en PDF file) waarin de hyperlinks natuurlijk direct aanklikbaar zijn en de term ‘belevingsboek’ een meer directe inhoud krijgt voor de lezer. Een eerste Preview is al beschikbaar op de website.”
Wat zijn de facts?
“In Statu Nascendi is een experiment dat 5 januari van start is gegaan en vanaf dat moment is het pas echt mogelijk om hier iets zinnigs over te zeggen. We komen graag nog eens terug met de eerste resultaten en suggesties voor verbetering van het concept ‘multimediaal belevingsboek’.”
Wie is betrokken?
“Bert Blase is schrijver en burgemeester van Alblasserdam. Ik, Michiel Bom, ben uitgever van Publièra Publishers . iValdi heeft mede de website ontwikkeld. Onno Blase was verantwoordelijk voor het ontwerp van de cover en M4Media voor de opmaak. Ritz Infotek ontwikkelde het eBook en PRinterface deed drukwerk.”
Wederom een interessant onderdeel voor Tresoar. In onze collectie hebben we veel materiaal welke gekoppeld kan worden aan een kaart, zoals geboorteplaatsen van Friese schrijvers, kantoorhoudende notarissen, plekken waar belangrijke historische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden (slag bij Boksum etc), bedrijfsarchieven, historische gebouwen. Momenteel hebben we op onze website ook de hulpbron om uit te zoeken in welke gemeente een bepaald dorp lag. Die zou misschien ook gemaakt kunnen worden met GoogleMaps, diverse kleurtjes voor verschillende periodes.
Folkingestraatproject
Of het idee van Pi Verhaar om één straat te kiezen en uit te zoeken wie daar allemaal hebben gewoond in de loop der tijden. Dit project is in Groningen gedaan en wat bleek achter de deuren van de verschillende huizen zaten mooie, maar ook hele afschuwelijke verhalen. Vooral omdat duidelijk werd welke joden uit de straat niet meer terugkeerden in 1945.
Speledingetje
Google Maps en Streetview zijn hartstikke leuk om mee te spelen. En dat heb ik dan ook gedaan. Deze foto hebben we al eens op Intranet gehad, maar die heb ik nog maar eens van stal gehaald.
Vervolgens heb ik een eigen kaart aangemaakt: Neeltje's places. Waar ben ik geboren? En waar heb ik tot mijn achttiende gewoond? Er is nog veel meer info aan te koppelen, maar het principe is me duidelijk.
Ach ja, en dan is deze site ook nog heel interessant. Ben ik een wereldreiziger? Of valt het wel mee?
Ik begin weer enorme reiskriebels te krijgen. Nog een paar jaartjes wachten, tot de kinderen wat groter zijn, en dan... gaan we naar Alaska! We hebben in 2004 British Colombia ontdekt, dat smaakt naar meer!
Of je nu aanhanger bent van Mark Rutte of niet, hij laat zien dat hij 'web2.0 is'. Hij zoekt de dialoog en gebruikt doorvoor ook Twitter en YouTube. Dat het filmpje mij te lang duurt en niet 'flitsend' genoeg is, ligt vast aan mij :)
"Ruttes ministersploeg zit nu een tijdje in het zadel en de minister-president kan zich voorstellen dat er best wat vragen zijn over het kabinetsbeleid. Maandag riep hij twitteraars daarom op om vragen aan hem te sturen met #vraagaanMP. Hij kreeg honderden reacties en vandaag beantwoordde hij een aantal in een YouTube-filmpje.
Naast vragen over de windmolens in Urk, de Europese begroting, Afghanistan en de hypotheekrente-aftrek kreeg Rutte ook veel vragen over de toekomst van het hoger onderwijs. Zoals de vraag of je nog wel een vervolgstudie kan doen op een betaalbare manier. Rutte antwoordt daarop dat de overheid gaat investeren, maar dat hij daar wel iets voor terugvraagt. "De deal is: wij investeren in beter hoger onderwijs, jullie gaan meer investeren in je eigen toekomst." Daarmee bedoelt Rutte dat je als student misschien meer moet lenen, maar dat je dat op een laagdrempelige kan terugbetalen.
Hobby's
Uiteraard werd de premier ook naar zijn hobby's gevraagd. Dat antwoord bewaarde hij voor het laatst. Rutte is van plan om deze vraag/anwoordsessie regelmatig te herhalen".
Dinsdagmiddag was het zover. Out-of-the-box-training It Kin Wol deel 2. Wat zou er nu weer op de Ontwikkelteams afkomen? Zou het weer zo gek gaan als de vorige keer toen we in Zeilschool De Pean (te Nes) allerhande gekke opdrachten, over-the-top/hilarisch, moesten doen?
Eerst kregen we de foto's te zien van de eerste bijeenkomst. Het viel me op dat er bijna alleen maar lachende mensen op stonden, terwijl toch niet iedereen even blij was geweest met de opzet van de training.... In een paar woorden heb ik de foto's omschreven als 'wat hebben we veel gedaan'. Iedere deelnemer van de training kreeg de opdracht. Jammer genoeg weten we niet van elkaar wat er is opgeschreven....Achteraf bleek 'mijn zin' typerend voor mijn leerstijl.
Daarna volgde een test op de computer. Uit de test blijkt je favoriete leerstijl. Alle leerstijlen zijn goed, de één is niet beter dan de ander, dus een redelijk veilige test. In de Ontwikkelteams blijken de meeste mensen 'beslissers' te zijn (50% van de aanwezigen). Het zou mooi zijn als je teams of projectgroepen kunt samenstellen met alle vier typen. De kamer van Freule fan Mantgum, Neffens my, Feestneus en Dingadong blijkt de perfecte samenstelling te hebben. Zo ook het FLST-team (nog even Symen Schoustra vragen de test in te vullen). Lezers van dit blog kunnen gaan raden wie de beslisser, doener, bezinner en denker is.
De docenten van de training konden aan onze houding en manier van communiceren al aangeven welke type we zijn.
Na een stukje Nerdtv nog een opdracht: hoe zorg je ervoor dat een tentoonstelling totaal mislukt?
We moesten 'omgekeerd' denken en dat is moeilijker dan je denkt. We zijn gewend om te denken hoe iets wel succesvol kan worden.
Ook managementgoerroe Stephen Covey kwam nog met een stukje theorie om de hoek kijken.
Na het laten mislukken van een tentoonstelling, natuurlijk ook de opdracht de tentoonstelling te laten slagen. De vraag op hoeveel van de factoren we invloed hebben, was een openbaring. Bijna op alle factoren kun je invloed uitoefenen, de mate hangt af welke hobbels jezelf opwerpt en hoe gemotiveerd je bent om invloed uit te willen oefenen (ja, èn ipv ja, maar).
Ik vond het een geslaagde middag. Ben erg benieuwd naar de reacties uit de afdeling en de vraag wat we er verder mee gaan doen!!!
Zoals ik al eerder berichtte op mijn blog, ben ik trotse eigenaar geworden van een Smartphone. De verkoper in de winkel keek me met grote ogen aan toen hij mijn 'oude' mobiele telefoon zag, modelletje jaarwisseling, en hij moest heel hard lachen toen ik vertelde dat ik met een beltegoed van zo'n € 50.00 per jaar wel uit de voeten kon. We raakten aan de praat en vroeg waar ik werkte. Toen ik hem vertelde dat ik bij Tresoar werk, had ik zijn aandacht. Hij kende Tresoar, omdat, zo zei hij, 'mijn vader zit ook in een archief'. Ik raakte verder aan de praat, vertelde over de Digitaal-Erfgoedconferentie en de cursus 23 dingen en hij kon zijn verbazing niet verbloemen. Een archieftype die met nieuwe dingen bezig is???? Dat rijmt zeker niet....
Ik heb maar niet verder gevraagd naar zijn vader, dat had wellicht pijnlijke situaties opgeleverd.
De keus in smartphones, iphones, blackberry's etc is enorm. De verschillende abonnementen ook. Wat wilde ik eigenlijk met dat ding? Ontdekken, internetten, mailen, mijn sociale media (facebook, twitter, hyves, linkedin etc) bijhouden. Nu inmiddels 3,5 week later kan ik inderdaad heel makkelijk internetten en mailen en heel verrassend... ook nog bellen. Het is prachtig om met je vinger van het ene scherm naar het andere te springen, een sudoku te maken, het weer te weten van Barcelona, Berlijn etc. Het bezit voelt heel rijk en goed, maar er komt ook een maar...voordat ik alle mogelijkheden van het apparaat heb ontdekt ben ik alweer toe aan een nieuwere versie. De mogelijkheden zijn eindeloos en de handleiding van 218 pagina's ook. Tsja, ook ik deins wel eens terug voor al dat nieuwe. Ik heb me nu voorgenomen elke week een klein stukje te doen uit de handleiding te beginnen in week 2 van 2011(uitstelgedrag?).
Maar goed, dit is mijn persoonlijke relaas. Wat kan en moet Tresoar hier mee?
Het artikel van Alice de Jong in InformatieProfessional vond ik heel treffend. De bibliotheek (maar natuurlijk ook archief en letterkundig centrum) is niet meer de place-to-be voor informatie. Dat is het internet.
Als mensen niet meer naar de bibliotheek komen voor hun informatie, dan zou het toch mooi zijn als wij onze informatie naar de mensen kunnen 'brengen' via het internet. En dan moet de informatie natuurlijk geschikt zijn voor iPad, Smartphone, Notebook etc. Ik zie digitaliseringsstraten voor me en techneuten die de content vervolgens geschikt maken. Ons archief/bibliotheek kunnen we vervolgens gaan inrichten als 'rariteitenkabinet', want informatie op papier, bijzondere archiefstukken en de geur van boeken worden relikwieën? Nee, zo'n vaart zal het niet lopen, maar een èn èn situatie zou mooi zijn.
Naar aanleiding van een 'incident' afgelopen maandag in het Leeuwarder Bos kan ik het niet laten daarover iets te schrijven op mijn blog.
Ambtenarenmoppen
Het imago van de ambtenaar is niet best. Als een consultant aan een ambtenaar vraagt: ‘Hoeveel mensen werken hier eigenlijk?’ Antwoordt de ambtenaar: ‘We schatten ongeveer de helft.’
Een andere beroemde ambtenarenmop: ‘Wat staat er op een grafsteen van een ambtenaar? Hier rust ik verder.’
Natuurlijk, ik ben een ambtenaar, maar ik wil er niet mee geassocieerd worden. Waarom niet? Ambtenaren zijn lui, links en smijten met geld. Dit lijken wel de steekwoorden die je terug ziet in de resultaten van een zoekopdracht over ambtenaren in Google.
Vooroordelen
Terug naar maandag: de nieuwjaarsbijeenkomst van Tresoar. Samen met een aantal collega's wandelden we door het Leeuwarder Bos. We werden voorbij gejogd door een groepje heren op leeftijd (gepensioneerden). Blijkbaar hadden ze over ons clubje gesproken, want één van de bejaarde hardlopers kwam naast ons lopen en vroeg zich af wie wij waren en wat we kwamen doen. Voordat we konden antwoorden zei de man: 'jullie zijn vast ambtenaren of christenen'. Blijkbaar kunnen alleen deze bevolkingsgroepen, onder werktijd, een wandeling maken in het bos en is het vooroordeel, van niet-werken, wederom bevestigd.
Ook ik kan een bekend vooroordeel toepassen op deze ontmoeting. Ouderen zijn nieuwsgierig, ook als ze tussen de bomen doorgluren in plaats van de geraniums. Gelukkig heb ik dat voor me gehouden.
Het boek ‘
